Page 33 - PDF_merged
P. 33
“หน้าตาความกลัวของสองเหตุการณ์ไม่เหมือนกัน
ความกลัวเจ็บ กลัวตาย กลัวชีวิตเราจะแตกดับไปมันรุนแรง
มาก ตายแล้วจะไปไหน ความกลัวของบุคลากรการแพทย์ที่
ป่วยเสียเองเป็นความกลัวที่ชัดแจ้ง เพราะเรารู้การด�าเนินไป
ของโรค ขณะที่คนทั่วไปไม่รู้ ยิ่งท�าให้เราหวาดหวั่นต่อความ
ตายเพิ่มขึ้นไปอีก”
นำยแพทย์พัชรพล พงษ์ภักดี หรือ “หมอเกิ้น”
วิสัญญีแพทย์ประจ�าโรงพยาบาลนครปฐม เป็นผู้ป่วยด้วยโรค
มะเร็งต่อมไธมัส และมีภาวะกล้ามเนื้ออ่อนแรงจากโรคที่เป็น
อยู่ ผ่านภาวะ “เฉียดตาย” มาไม่ต�่ากว่าสองสามครั้งในชีวิต
บอกเล่าถึงความกลัวตายที่ตนเคยประสบ
แม้ขณะนี้หมอเกิ้นก็เพิ่งฟื้นจากอาการของมะเร็งที่
หวนกลับมาเป็นหนที่สอง และยังอยู่ในขั้นตอนของการรักษา
ตัว ยังอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง แขนซ้ายแทบไม่มีก�าลัง
ความทุกข์ทรมานจนแทบเอาชีวิตไม่รอดไม่เพียงแต่
ท�าให้คุณหมอได้รับรู้เวทนาทางกาย แต่ยังส่งผลถึงจิตใจ เป็น
ผู้ป่วยที่เอา “ใจ” ไม่รอด เรียกร้องเอาแต่ใจตน ระเบิดอารมณ์
กับลูกเมีย คนในครอบครัว ความรู้ทางการแพทย์ที่ร�่าเรียนมา
ไม่อาจพาตนเองให้รอดพ้นจากความทุกข์ทรมานแสนสาหัสที่
เป็นอยู่ได้
โชคดีที่วิกฤตที่เกิดขึ้นกลับท�าให้หมอได้เรียนรู้ข้อธรรม
ปฏิบัติ และในที่สุดกลับเป็นการสร้าง “โอกาส” จุดประกายให้
หมอร่างสูงโปร่ง ดวงตาใสกระจ่างวัยใกล้ ๕๐ ผู้นี้ได้หวนกลับ
32 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
