Page 136 - PDF_merged
P. 136
นอนค้างที่สนามบินคืนหนึ่ง แม้สภาพจะย�่าแย่ แต่เจ้าตัวก็
พยายามช่วยเหลือตนเองอย่างถึงที่สุด
“เขาดีใจที่ได้กลับไปเยี่ยมโฮสท์ เขาบอกว่าคุ้มมากๆ เรา
ว่ามันเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด คนที่บ้านนั้นรักเขา บ้านนั้นพร้อม
ทุกอย่าง เป็นเหมือนสวรรค์ของเขาเลย”
แม่ที่รอรับลูกกลับมาแทบจะควบคุมตนเองไม่ได้ เมื่อ
เห็นลูกชายกลับมาในสภาพตาโปนขึ้นกว่าเดิม กลิ่นกายก็เป็น
กลิ่นคนป่วย เล็บเปื่อย ลอกเป็นขุยๆ สภาพที่เห็นท�าให้แม่เริ่ม
รู้แล้วว่าเวลาของลูกชายคนเล็กคงเหลืออีกไม่นาน
“น้องชายต้องฉายรังสีที่ตาทุกวันเพื่อให้มันหยุดโต
กลับมาไม่นานเขาก็เริ่มนอนติดเตียง ต่อมาก็เป็นแผลกดทับ
ท�าอะไรเองไม่ได้ อาการมันไปเร็วมาก มีช่วงหนึ่งที่น้องติดเชื้อ
แล้วเม็ดเลือดขาวต�่ามาก เราดูแลน้องทุกอย่าง อึ ฉี่ท�าให้หมด
เรารู้ความจริงมาตลอดว่าน้องจะอยู่ไม่นาน เริ่มเกริ่นกับแม่แล้ว
แม่เริ่มเข้าใจ ตอนหลังก็บอกน้องให้เขารู้ความจริงตรงนี้ เพราะ
ไม่รู้จะปิดยังไงแล้ว ตอนนั้นตาเขามองไม่เห็นข้างหนึ่งแล้ว
“วันที่ตัดสินใจบอกความจริง เราถามน้องว่าถ้าอู๋มีเวลา
เหลือแค่สองอาทิตย์ อู๋จะท�าอะไรหรือ พูดแล้วก็น�้าตาไหล น้อง
ก็เริ่มร้องไห้ เขาบอกว่าคิดว่าเขาจะอยู่ได้อีกปีสองปี พอถามว่า
ถ้ามีเวลาสามเดือนล่ะ เขาบอกเขาอยากใช้ชีวิต ถามว่าอยากสู้
ต่อไหม กลายเป็นว่าน้องอยากสู้ อยากกลับมาแข็งแรงเหมือน
เดิม แต่ต่อมาด้วยสภาพร่างกายของตัวเอง เขาก็เริ่มรู้ตัวว่า
ไม่ไหว อยู่โรงพยาบาลไปก็ไม่ดีขึ้น น้องอยากกลับบ้าน”
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 135
