Page 270 - PDF_merged
P. 270
เบาใจ สบายใจที่ได้บอกคนใกล้ชิดว่าเราต้องการอะไร เป็นการ
ลดความซับซ้อนของกระบวนการ วิธีการ มาตรา ๑๒ อาจบอก
ว่าเราไม่ต้องการอะไร แต่สมุดเบาใจจะบอกเราว่าแล้วเรา
ต้องการอะไร หวังว่าเขียนจบแล้วจะได้เบาใจกัน”
เอกภพเล่าถึง “กันย์” รสวรรณ ม่วงมิ่งสุข พี่ที่คุ้นเคยกัน
ในแวดวงงานจิตอาสาว่ากันย์เคยเป็นไกด์ทัวร์ผู้รักการท่องเที่ยว
เคยเป็นมะเร็งรอบแรก รักษาตัวจนหาย แล้วกลับมาเป็นรอบ
สอง เธอรู้ตัวว่าเวลาในชีวิตเหลืออีกไม่นาน จึงใช้เวลาช่วง
สุดท้ายท�าในสิ่งที่ปรารถนา คือการท�างานเป็นจิตอาสา และ
การปฏิบัติธรรม อย่างหลังนี้รวมถึงการเข้าอบรมคอร์สที่ส่งผล
ต่อชีวิตในระยะสุดท้ายคือเรื่องการเตรียมความพร้อมในการ
ตายจากหลายที่ รวมถึงการเดินทางท่องเที่ยว อันเป็นสิ่งที่เธอ
ชื่นชอบ
กันย์ได้เขียนความปรารถนาสุดท้ายของเธอไว้ในรูปของ
จดหมายว่าเมื่อเธอตายลง ต้องการให้ท�าอะไรบ้าง รวมถึงเรื่อง
การจัดการงานศพ เธอจากไปอย่างสงบ โดยมีพี่ชายที่อยู่ข้างๆ
เป็นผู้บอกทางให้ไปสู่สุคติ หลังการจากไปมีการตั้งศพไว้ ๑๐ วัน
ที่บ้าน
หัวใจของงานศพที่เจ้าตัวผู้เป็นสาวโสด และชมชอบ
ความสนุกสนาน รื่นเริงวางไว้คือ “งานศพที่ออกแบบได้” งาน
ศพของเธอจึงเป็นงานศพที่สวยงาม สนุกสนาน เปี่ยมด้วยชีวิต
ชีวาและความอบอุ่น มีคุณค่าที่ผู้ร่วมงานต่างพากันประทับใจ
โดยมีเพื่อนๆ มาช่วยงานกันคนละไม้คนละมือ ภาพถ่ายที่หน้า
ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’ 269
