Page 263 - PDF_merged
P. 263
“ผมจึงเห็นว่าตอนที่เรายังดีๆ อยู่ น่าจะเขียนหนังสือ
แสดงเจตจ�านงเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลในวาระสุดท้ายของ
ชีวิตไว้ ผมเห็นข้าราชการผู้ใหญ่มาหลายรายแล้วที่วางแผน
ทุกอย่าง ยกเว้นแผนตอนสุดท้ายของชีวิตไม่ได้วางไว้ พอวันที่
ป่วยไม่รู้สึกตัว หมดสภาพ พอเอาเข้าไอซียู สายนู่นนี่เต็มไปหมด
มีท่อช่วยหายใจใส่อยู่ในปาก หลายคนที่พอจะรู้ตัวก็ดึงออก
พยาบาลก็เอามือไปมัดกับเตียง เป็นสภาพที่น่าเวทนามาก”
ศำสตรำจำรย์แสวง บุญเฉลิมวิภำส ที่ปรึกษาศูนย์
กฎหมายสุขภาพและจริยศาสตร์ ผู้อ�านวยการศูนย์ธรรมศาสตร์
ธรรมรักษ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ บอกเล่าถึงความจ�าเป็นที่
ต้องมีมาตรา ๑๒ ของ พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ เพื่อเป็นทางออก
ที่เหมาะสมในเรื่องการรักษาพยาบาลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ผู้ป่วย
จะได้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ต้องยื้อชีวิต
มาตรา ๑๒ ของ พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ เป็นกฎหมาย
ที่บัญญัติขึ้นเพื่อให้บุคคลสามารถแสดงเจตนาไว้ล่วงหน้าได้
ว่า เมื่อถึงวาระสุดท้ายของชีวิตและจะต้องจากไป ขอจากไป
ตามวิถีธรรมชาติโดยไม่ประสงค์จะให้ใช้เครื่องมือต่างๆ จาก
เทคโนโลยีสมัยใหม่พันธนาการร่างไว้เพื่อยืดความตายออก
ไป ในต่างประเทศเรียกการแสดงเจตนาไว้ล่วงหน้าแบบนี้ว่า
Living will
ในมุมของหมอ หากไม่มีหนังสือแสดงเจตนาฯ หมอ
จะอึดอัดใจว่าตนจะปฏิบัติกับคนไข้ระยะสุดท้ายที่ไม่รู้สึกตัว
แล้วอย่างไร ปัญหาคือจะคุยกับญาติคนไหนที่จะเป็นผู้ตัดสิน
262 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
