Page 147 - PDF_merged
P. 147
พยาบาล แต่หมอที่คุ้นเคยกันให้ความเห็นว่าคนไข้อาการหนัก
แล้ว เนื่องจากปอดมืดหมดทั้งสองข้าง ไม่มีประโยชน์ที่จะย้าย
ตัวคนไข้ รวมถึงการใส่ท่อช่วยหายใจก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป
“เรารับรู้ว่าหลวงพ่อมีเรื่องค้างคาใจที่จะพูดกับลูก แต่ก็
ไม่รู้จะช่วยท่านยังไง มันเป็นเรื่องของตัวตนของแต่ละคน เรา
ไปหาพระประจ�าวันเกิดมาให้พ่อ พอมาถึงโรงพยาบาล ทางโรง
พยาบาลบอกว่าหลวงพ่อดึงท่อออกเอง คล้ายว่าท่านจะบอก
ว่าช่วยปลดปล่อยท่านทีเถอะ แต่เราก็ยังคุยกับพี่น้องที่เห็นต่าง
จากเราไม่ได้ พี่สาวคนโตบอกว่าเราใจด�ามากเลยนะ เราอยาก
ให้ถอดท่อ มันอยากให้หลวงพ่อตาย แม่ก็โกรธเรา เลยยิ่งคุย
กันไม่รู้เรื่อง
“เราสงสารหลวงพ่อเวลาเราเห็นท่อคาอยู่ในปากท่าน
เราทรมานใจ ไม่ใช่ว่าเราอยากให้ท่านจากไปเลย แต่ธรรมชาติ
ของร่างกายท่าน ระบบการไหลเวียนของออกซิเจนสูญเสียไป
หมดแล้ว ผิวหนังท่านทั้งเขียวและเปื่อย ถึงเวลาควรให้ท่านได้
ไปสบายๆ ได้มีโอกาสพูดคุย ร�่าลาลูกหลาน สังขารก็เหมือน
บ้านที่อยู่จนผุพังแล้ว สู้ให้ท่านจากไปอยู่บ้านใหม่ไม่ดีกว่าหรือ”
วาระสุดท้ายที่หลวงพ่อจะจากไป ทั้งแม่และลูกๆ อยู่
กันพร้อมหน้ารอบเตียงผู้ป่วย พระไพศาล วิสาโล มีเมตตามา
เยี่ยมถึงข้างเตียง แต่น้องชายบอกว่านี่เป็นเรื่องของลูกหลาน
สุดท้ายหลวงพ่อก็จากไปอย่างไม่สงบ เพราะรับรู้ว่าลูกๆ ไม่ลง
รอยกัน ท่านพยายามสื่อสารด้วยการเขียนข้อความ แต่ก็ไม่
สามารถสื่อได้ เนื่องจากเลือดไม่ไปเลี้ยงสมอง ครั้นพยายาม
146 ข้ อ ส อ บ สํ า คั ญ ชื่ อ ‘ค ว า ม ต า ย’
