Page 61 - NHCOBookCharter2@2559
P. 61
ธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติ ฉบับที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๕๙
๔.๒ การสร้างเสริมสุขภาพ
หลักการสําคัญ
๑. การด�าเนินงานสร้างเสริมสุขภาพซึ่งเป็นองค์ประกอบส�าคัญของการ
พัฒนาระบบสุขภาพเพื่อให้เกิดสุขภาวะทั่วทั้งสังคมอย่างยั่งยืนนั้น จะ
ต้องส่งเสริมและสนับสนุนบุคคล ครอบครัว ชุมชนและประชาชนกลุ่ม
ต่างๆ ให้สามารถจัดการหรือพัฒนาสุขภาพของตน ครอบครัว ชุมชน
และกลุ่มได้ รวมทั้งจัดการกับปัจจัยสังคมที่ก�าหนดสุขภาพได้อย่าง
เหมาะสมกับบริบทและพื้นที่
เจตนารมณ์ : ปัจจุบันการสร้างเสริมสุขภาพไม่ได้เป็นเพียงระบบย่อยของระบบ
สุขภาพ แต่เป็นองค์ประกอบสําคัญของการพัฒนาระบบสุขภาพสู่เป้าหมาย
ในภาพรวม ตามหลักการ“สร้างนําซ่อม” และยังเป็นผลมาจากการกําหนด
นโยบายป้องกัน ควบคุมโรคและปัจจัยคุกคามสุขภาพด้วย อันจะนําไปสู่
การลดการเจ็บป่วย การพิการและการตายที่ไม่สมควรและลดค่าใช้จ่ายด้าน
สุขภาพ ทั้งนี้นิยามการสร้างเสริมสุขภาพของประเทศไทยได้ขยายขอบเขต
จากกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพอนามัยส่วนบุคคลและอนามัยสิ่งแวดล้อม เป็น
กระบวนการที่มุ่งส่งเสริมและสนับสนุนบุคคล ชุมชน รวมถึงประชาชนกลุ่ม
ต่างๆ เช่น คนพิการ คนสูงอายุ ให้สามารถจัดการหรือพัฒนาสุขภาพของตน
ครอบครัว ชุมชนและกลุ่ม รวมทั้งพัฒนาหรือยกระดับการจัดการกับปัจจัย
เสี่ยงด้านสุขภาพ (Health risk factors) ไปสู่การจัดการกับปัจจัยสังคม
ที่กําหนดสุขภาพ (Social determinants of health: SDH) ทั้งด้านบวกและ
ลบ (รายงานของคณะกรรมการปฏิรูประบบสาธารณสุข สภาปฏิรูปแห่งชาติ
ระเบียบวาระที่ ๒๓ ระบบการส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรค หน้า ๘๒)
[ ]๕๙
