Page 21 - NHCOBookCharter2@2559

ธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติ ฉบับที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๕๙

(๒) ภาคีเครือข่ายต่างๆ ทั้งที่เป็นหน่วยงานรัฐ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

องค์กรพัฒนาเอกชน สภาวิชาชีพ สถาบันวิชาการ ภาคเอกชน และภาค
ประชาสังคม สามารถน�าธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติ ไปใช้
ในฐานะ “ภาพพึงประสงค์ร่วม” อันเป็นเป้าหมายที่ต้องพัฒนาไปให้ถึง

ในการพัฒนาระบบสุขภาพตามหลักการและเป้าหมายรายหมวดของ

ธรรมนูญฯ โดยอาศัยความร่วมมือของภาคีภาคส่วนต่างๆ ผ่านกระบวนการ
พัฒนานโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพแบบมีส่วนร่วม โดยเฉพาะการใช้

เครื่องมือภายใต้พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๕๐ เช่น การ
เสนอเป็นระเบียบวาระการประชุมในสมัชชาสุขภาพทุกระดับ การเสนอ

เป็นประเด็นในการประเมินผลกระทบด้านสุขภาพ และเครื่องมืออื่นๆ ที่
เหมาะสม

(๓) ภาคีเครือข่ายในระดับพื้นที่ ทั้ง ชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รวมถึงภาคีสุขภาพรายประเด็น สามารถน�า “ธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพ

แห่งชาติ” ไปใช้ในฐานะต้นแบบของแนวคิด หลักการ เพื่อจัดท�า “ธรรมนูญ
สุขภาพพื้นที่หรือประเด็น” เพื่อใช้เป็นกติกาและพันธะร่วมกันของชุมชน

(๔) ธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติ ยังมีสถานะเป็นเครื่องมือสื่อสาร

ให้คนในสังคมเข้าใจกรอบและแนวทางของระบบสุขภาพในอนาคต ท�าให้
เห็นถึงความส�าคัญและสามารถเลือกน�าไปใช้ให้เกิดประโยชน์ตามบริบท

ที่เหมาะสมของตน เพื่อให้เกิดการเคลื่อนไหวหรือการเปลี่ยนแปลงของ
ระบบสุขภาพในสังคมไทย

[ ]๑๙