Page 84 - 1Health_Statute_Charae_Lowres
P. 84

• “ความสุขทางใจ” แด่ผู้ป่วยในชุมชน

                  ในวันที่ฝนตกปรอยๆ อิ๋ว กมลวรรณ ชูทอง กับเพื่อนๆ นักศึกษาฝึกงานจาก

           วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีสงขลา เดินทางออกจากบ้านพักไปเยี่ยมยายแนม ผู้ป่วย
           ที่อยู่ในความดูแล เพื่อตรวจเช็คสภาพร่างกายอีกครั้ง ก่อนเดินทางกลับบ้านที่ตัวเมือง
           สงขลา หลังจากฝึกงานอยู่ในตำบลชะแล้มานานกว่า 1 เดือน


                  บ้านหลังเล็กชั้นเดียว ของยายแนมถูกปิดไว้เงียบเชียบ เสมือนไม่มีใครอยู่
           แต่หลังจากที่น้องๆ เรียกยายแนมได้ไม่นานนัก ยายแนมก็เปิดประตูออกมาต้อนรับ
           นักศึกษาให้เข้ามาในบ้านด้วยความยินดี แต่เนื่องจากดวงตาของยายเป็นต้อหิน จึงทำให้
           ยายแนมไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเด็กๆ นักศึกษาที่มาพร้อมกับชุดยูนิฟอร์มสีฟ้า

           สะอาดตาได้ชัด จำได้เพียงแต่เสียงของเด็กๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยมาพูดคุยสอบถามอาการ
           เจ็บป่วยและความเป็นอยู่ของยายอยู่หลายครั้ง


                  ยายแนมคือผู้สูงอายุในชุมชนชะแล้ หมู่ที่ 4 อายุประมาณ 90 กว่าปี มีปัญหา

           ตาเป็นต้อหินแต่ยังไม่เคยไปตรวจที่โรงพยาบาลเนื่องจากยายอยู่ตัวคนเดียว สามีและ
           ลูกเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนลูกสะใภ้และหลานๆ ก็อยู่ต่างจังหวัด จึงไม่มีใครคอยดูแลและ
           พายายไปหาหมอ ดังนั้นการที่มีเด็กๆ นักศึกษาเข้ามาดูแลสุขภาพร่างกายและพูดคุย
           สอบถามสารทุกข์สุขดิบกับยาย จึงทำให้ยายมีความสุขและคลายความเหงาลงไปได้บ้าง



                  ย้อนกลับไปก่อนที่เด็กๆ จะได้รู้จักกับยายแนม น้องอิ๋วเล่าให้ฟังว่า ก่อนที่จะ
           ลงพื้นที่ นักศึกษาทุกคนจะต้องเข้าไปพูดคุยเพื่อสอบถามข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ รพ.สต.
           ชะแล้ก่อน เพื่อให้รับทราบข้อมูลว่าที่ตำบลชะแล้แห่งนี้มีผู้ป่วยที่ไม่สามารถเข้าถึง

           การบริการด้านสาธารณสุข และต้องการความช่วยเหลือเรื่องการดูแลสุขภาพที่บ้าน
           จำนวนกี่ราย ซึ่งเจ้าหน้าที่ รพ.สต.ชะแล้ได้ให้ข้อมูลว่าในตำบลชะแล้มีผู้ป่วยโรคเรื้อรัง
           ติดบ้านติดเตียงทั้งสิ้น 30 ราย หลังจากนั้นอาจารย์ ดร.อมาวสี อัมพันศิริรัตน์ อาจารย์
           ประจำวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีสงขลา ก็ได้มีการแบ่งกลุ่มให้เด็กๆ ลงพื้นที่ใน

           ตำบลชะแล้ทีละกลุ่ม โดยแต่ละกลุ่มจะลงพื้นที่ไม่ซ้ำหมู่บ้าน เพื่อให้สามารถดูแลผู้ป่วย




           84
   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89